به گزارش پایگاه خبری «استانسازان» (نخستین پایگاه خبری بازتابدهنده اخبار استانداران و استانداریهای کشور) حضور مردم در میدان، فارغ از هر تحلیل و تفسیر سیاسی، بخشی از وظیفه و مسئولیت اجتماعی آنان در دفاع از ایران و ایستادگی در برابر ظلم و تجاوز خارجی است. ما ایرانیها در طول تاریخ نشان دادهایم که در برابر زورگویی بیگانه سر فرود نمیآوریم. اما در کنار این حضور عمومی، یک پرسش مهم نیز وجود دارد: مدیران و خانوادههای آنان تا چه اندازه خود را در کنار مردم و در متن همین میدان تعریف کردهاند؟ در ساختار مدیریت استان، استاندار بالاترین مقام اجرایی و نماینده عالی دولت در استان است. بنابراین طبیعی است که رفتار و حضور او، بیش از بسیاری از مدیران دیگر، برای مردم معنا داشته باشد. به همین دلیل، پیشنهاد میشود وزارت کشور در آستانه دویستمین شب این حضورها، استاندارانی را که همراه با خانواده خود ــ همسر و فرزندان ــ در میدان حضور داشتهاند، به جامعه معرفی کند. این مقایسه البته برای امتیاز دادن یا امتیاز گرفتن نیست؛ برای نشان دادن یک واقعیت اجتماعی است. استانداری که همسرش در کنار مردم ایستاده، فرزند دختر یا پسرش نیز در میان مردم حضور دارد و خانوادهاش بخشی از این تجربه جمعی است، تصویری متفاوت از مدیری ارائه میکند که صرفاً گاه خود در میدان حاضر میشود. حضور خانوادگی مدیران میتواند این پیام را منتقل کند که آنان خود را جدا از جامعه و مردم نمیدانند.
این موضوع در استانها اهمیت بیشتری دارد. شرایط تهران با بسیاری از شهرها و استانهای کشور متفاوت است. در استانها مردم یکدیگر را بیشتر میشناسند؛ خانوادهها، چهرهها و حتی سبک زندگی مدیران برای جامعه محلی قابل مشاهدهتر است. مردم باید خانواده استاندار را در کنار خود ببینند؛ همسر و فرزندان استاندار باید در میدان، در میان مردم و در کنار همان مردمی دیده شوند که استاندار مسئولیت اداره امور آنان را برعهده دارد. این حضور، بیش از آنکه یک حرکت تبلیغاتی باشد، میتواند نشانهای از همدلی و تعلق به جامعهای باشد که مدیر در رأس آن قرار گرفته است. دویستمین شب، میتواند فرصتی باشد برای اینکه وزارت کشور این حضورها را ثبت و معرفی کند؛ نه صرفاً نام استانداران، بلکه نام خانوادههایی را که در کنار مردم ایستادهاند. مردم حق دارند بدانند مدیرانشان در این شبها چگونه و تا چه اندازه در کنار آنان بودهاند؛ زیرا فاصله میان «مدیری که مردم را به میدان دعوت میکند» و «مدیری که خانواده خود را نیز در کنار مردم میآورد»، فاصلهای قابل تأمل است.