بخشهایی از این محور، بهویژه در محدودههایی که آسفالت فرسوده و ناهموار است، عملاً به جای آنکه مسیر عبور ایمن باشد، به میدان آزمون صبر رانندگان تبدیل شده است. دستاندازها و خرابیهای سطح راه فقط مسئلهی آسایش نیست؛ مسئلهی امنیت است. وقتی ماشینهای سنگین به دلیل کیفیت نامناسب مسیر، از لاین راست خارج میشوند و ناچار به ورود به لاین چپ میگردند، خطر برای خودروهای سواری چند برابر میشود. این جابهجاییهای ناایمن، یعنی افزایش احتمال برخورد، انحراف، سبقتهای اضطراری و تصادفهای زنجیرهای؛ یعنی جان زائر، مسافر و راننده، همه در معرض تهدید قرار میگیرد. از سوی دیگر، این محور از مسیرهایی است که برای عبور از آن عوارض دریافت میشود؛ اما دریافت عوارض، بدون نگهداری شایسته و بهسازی مستمر، قابل دفاع نیست. مردم وقتی عوارض میپردازند، حق دارند انتظار داشته باشند جادهای که در آن تردد میکنند، حداقل استانداردهای ایمنی را داشته باشد. نمیتوان از یک سو عنوان آزادراه و کریدور ملی را بر یک مسیر نهاد و از سوی دیگر، در تعمیر، روکش، خطکشی، اصلاح هندسی و ایمنسازی آن تعلل کرد. این درست نیست که هزینه از مردم اخذ شود، اما مسئولیت نگهداری و ارتقای مسیر به حاشیه برود. آزادراه ساوه ـ همدان، با طول حدود ۱۷۵ کیلومتر، یکی از مهمترین بخشهای شاهراه شرقی ـ غربی کشور و از شریانهای اصلی تردد زائران عتبات عالیات است. این محور نه فقط برای استانهای همدان، مرکزی و تهران، بلکه برای کل کشور اهمیت دارد. در ایام اربعین و روزهای منتهی به آن، بار ترافیکی این مسیر افزایش پیدا میکند و هر نقص کوچک در زیرساخت، به مسئلهای بزرگ در مقیاس ملی تبدیل میشود. در چنین وضعی، تأخیر در اجرای روکش آسفالت و سهلاین شدن مسیر، تأخیر در آسایش نیست؛ تأخیر در ایمنی است. طبق توافقی که در جلسهای با حضور نماینده همدان و معاون وزیر راه مطرح شده، قرار است عملیات اجرایی روکش آسفالت آزادراه همدان ـ ساوه در مسیر رفت و برگشت به طول ۱۹۰ کیلومتر حداکثر تا پایان خرداد ۱۴۰۵ آغاز شود و موضوع سهلاین شدن این آزادراه نیز از شهریورماه وارد فاز اجرایی شود. این وعدهها اگرچه قابل توجهاند، اما برای مسیری که امروز زیر بار تردد سنگین و خطرات جدی است، کافی نیستند. مردم و زائران، وعدهی دوردست نمیخواهند؛ ایمنی امروز میخواهند.
از وزارت راه و شهرسازی و نیز از استانداری مرکزی انتظار میرود این محور را نه در حد یک پروژه عمرانی عادی، بلکه در جایگاه یک مسیر راهبردی و زیارتی ببینند. اگر این راه، راه کربلاست، باید به حرمت زائران اباعبدالله(ع) در اولویت نخست قرار گیرد. هر روز تعلل، میتواند به حادثهای منجر شود که جبران آن با هیچ توضیحی ممکن نیست. اینجا بحث زیباسازی یا توسعهی لوکس نیست؛ بحث جان انسانهاست. بحث امنیت مادران و پدرانی است که با نیت زیارت حرکت میکنند. بحث رانندگانی است که در ترافیک، در خستگی، در شب و روز، باید از مسیری عبور کنند که نباید بهجای آرامش، اضطراب تولید کند. اگر قرار است عوارض گرفته شود، باید در برابر آن، خدمت واقعی ارائه شود؛ اگر قرار است نام این محور، راه کربلا باشد، باید شأن این نام در آسفالت، علائم، شانه راه و مدیریت ترافیک آن دیده شود. هیچ توجیهی پذیرفتنی نیست که یک مسیر پرتردد، زیارتی و ملی، سالها از حداقل رسیدگی محروم بماند و تنها در فصل سفر و ازدحام، یادی از آن شود. راهی که زائر از آن میگذرد، باید راه امن باشد، نه راه خطر.